ขอดราม่ากับตัวเองหน่อยเถอะ...
posted on 28 May 2012 16:27 by kasnovaรู้สึกว่าเราชอบดราม่าใส่บล็อกตัวเองนะ...
ต้องเข้าใจอารมณ์หน่อยว่าเราเป็นพวกชอบดราม่า แต่ไม่มีใครที่เชื่อใจพอขนาดจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง
ดังนั้นเราขอระบายให้คนที่คิดว่าคงไม่รู้จักเราดี และเราเองก็ไม่รู้จักทุกคนดีเช่นกัน
ถือว่าแฟร์ดีเนอะ?
เราภาวนาขอให้ใครก็ตามที่เราได้ยกขึ้นมาในเอนทรี่นี้ไม่เห็นเอนทรี่นี้
ที่เราอัฟลงบล็อกเพราะใครก็ตามที่ว่านั้นไม่ค่อยได้เข้าบล็อกเราซักเท่าไหร่ :DDD
เพราะถ้ามาเห็นล่ะก็ เกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ จากการดราม่ากับตัวเองคนเดียวจะทำให้บานปลาย
ถึงมันจะเกิดขึ้นบ่อยๆ แต่ถ้าให้ดีเราก็ไม่อยากให้เกิด เพราะทุกครั้งเราต้องร้องไห้ตลอด
(ขำว่ะ เราดราม่าใส่ก่อนเอง แต่ดันร้องไห้เอง 555+)
เราเคยคิดว่าเพื่อนกันมีอะไรก็เล่าให้ฟังกันได้
สมัยก่อนเพื่อนกลุ่มเราเป็นกลุ่มใหญ่ๆ(ตั้ง10กว่าคน) แต่ละคนในกลุ่มก็มีคนที่สนิทเป็นพิเศษ
ดังนั้นก็ไม่แปลก ถ้าเพื่อนสนิทสองคนนั้นจะมีเรื่องราวเกี่ยวข้องหรือรับรู้กันมากกว่าเพื่อนในกลุ่มคนอื่นๆ
แต่ตอนนี้... ห้องเรา กลุ่มเราเหลือกันแค่4คน
เป็นจำนวนที่น้อยจนน่าใจหายเนอะ? จาก10กว่าคนเหลือ4คน
เราเคยคิดว่าต่อจากนี้ เราต้องใช้เวลา3ปีอยู่ร่วมกัน 3ปีไม่ใช่เวลาสั้นๆเลย...
ถ้ามีอะไรก็ควรช่วยเหลือกัน เข้าใจกันให้มากที่สุด
แต่เปล่าเลย...
ตอนนี้เหมือนมีระบบ 'เลื่อนขั้นสมาชิก' อยู่ในกลุ่มเราแค่4คน
ใครที่สมาชิกถึงขั้นก็จะมีสิทธิรับรู้เรื่องราวของเพื่อนแต่ละคนได้มากกว่าคนที่ระดับสมาชิกไม่ถึง
ใครที่สมาชิกถึงขั้นจะได้รับการเอาใจใส่มากกว่าคนที่ระดับสมาชิกไม่ถึง
ได้...
อยากเล่นระบบแบบนี้ใช่มั้ย?
เหลือแค่4คน...
ยังอยากแยกเป็นกลุ่มย่อยๆอีกใช่มั้ย?
4คนที่ควรจะกลมเกลียว
ต้องแตกแยกไปอีกใช่มั้ย?
มันอาจจะเป็นแค่เราคนเดียวที่รู้สึกแบบนี้...
แต่ดูแล้ว เราไม่ปฏิเสธเลยที่รู้สึก 'น้อยเนื้อต่ำใจ'
ไม่ใช่แค่ม.4 ม.3ก็มี ม.2ก็มี
ช่วงเวลาม.4ทรมานมากสำหรับเรา...
ม.3ก็ทรมานแล้วล่ะ พูดตามตรง...
อาจจะเพราะเราไม่มีเพื่อนสนิทมานานมากก็ได้ ถึงรู้สึกแบบนั้น
คนที่คิดว่าจะเป็นเพื่อนสนิทกันในช่วงเวลามัธยม ทุกวันนี้ก็ห่างไกลจากคำนั้นเหลือเกิน
จนเราเริ่มชินชาแล้ว
รู้สึกว่ามีเพื่อนไว้คอยขอจดงานตอนจดไม่ทัน มีไว้ทำงานกลุ่ม ไปกินข้าวเป็นเพื่อนก็พอ
เรารู้สึกแบบนั้นไปแล้ว... เป็นความรู้สึกที่แย่เนอะ?
ทุกวันนี้เราแค่คิดว่า 'ทำตัวยังไงให้เพื่อนพอใจ' เท่านั้น
(อารมณ์เหมือนบักชูในมงกุฏบาปตอนเปิดเรื่องอ่ะค่ะ 555)
เราเป็นพวกเข้ากับคนอื่นยาก...ยากมากๆ ยอมรับเลย
เพราะเราไม่เคยคิดเข้าหาคนอื่นก่อน เป็นพวกไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ทำอะไรก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกแย่กับเรารึเปล่า
นั่นทำให้เรารู้สึกว่าเราอยู่ตัวคนเดียวบ่อยเหลือเกิน
บางทีเวลาต้องอยู่กับเพื่อน ไปเข้าค่าย
เราอยากกลับบ้านมากๆ อยากอยู่กับครอบครัว... ที่อย่างน้อยก็ใส่ใจเรามากกว่า
เราไม่อยากรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่คนเดียว ไม่มีใครเลยซักคน
อ๊ากกกก น้ำตาจะไหลอีกแล้ว แงง T v T
จนตอนไปเข้าค่ายคณิตศาสตร์...
เกิดเรื่องอะไรหลายอย่าง ให้เรารู้สึก 'น้อยเนื้อต่ำใจ' มากๆ
มีถึง2ครั้งล่ะมั้ง หรือมากกว่านั้น?
แต่ที่ทำเรารู้สึกแย่สุดๆ คือตอนเลิกต้องกลับบ้านพัก กุญแจห้องพักไม่ได้อยู่กับเรา
ตอนเดินออก เราก็เห็นว่าเพื่อนทุกคนที่พักห้องเดียวกันเดินออกมา
เรากับเพื่อนอีกคนในกลุ่มเดินไปจนถึงบ้านพัก แต่พอรู้ตัวอีกที เพื่อนอีก2คนก็ยังไม่มา เราเลยคิดว่าคงเดินตามหลังมา
เลยนั่งรออยู่ข้างนอก มืดก็มืดแล้ว อาบน้ำก็ยัง นอนก็ยังไม่ได้นอน เพื่อนอีกคนก็ปวดหัว
เรายืนรอ ยืนมองอยู่นาน สุดท้ายเราทนไม่ไหวต้องเดินกลับไป
(ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ แค่เดินเร็วๆก็หอบแล้ว ประกอบกับเราขาสั้นด้วย เหอๆ)
เพื่อน2คนที่ถือกุญแจกำลังขอสายสิญจ์กับอ. พอเห็นหน้าเราก็ยื่นกุญแจให้ บอกว่าให้กลับบ้านพักไป
อ้อ... นี่เห็นชั้นไม่ได้กลับบ้านพักใช่มั้ย ??? ชั้นเดินกลับมา ไม่เห็นเหรอ???
ทีพวกเธอ2คน ตามเทคแคร์ดูแลตลอด อุ๊ย เพื่อนคนนี้อยู่มั้ย? เพื่อนคนนี้นั่งคนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวเหงา
(ทีกับเรา นั่งคนเดียวในพื้นที่โล่งว่างอยู่ตั้งหลายชั่วโมง ไม่เคยสนใจเลยว่าเราจะเหงาตายมั้ย?
โบกมือเรียกชวนบอกตรงนี้ยังว่างมานั่งได้ก็ไม่มี เห็นเราอยู่คนเดียวบ่อยจนชิบตาแล้วเหรอ?)
มันจะ2มาตรฐานไปมั้ย?
เธอคิดว่าเรากับเพื่อน2คนหายไปตั้งนานหายไปไหนเหรอ?
ก็เห็นอยู่แวบๆว่าเดินออกมาข้างนอกกลับบ้านพักพร้อมกับคนอื่น
ถ้าจะไม่ใส่ใจกันขนาดนี้ เพื่อนหายไป ตายไปจะสังเกตเห็นมั้ย?
สุดท้าย เราทนไม่ไหว... เลยต้องตอบกลับไปซักคำ
"ใช่ ก็เพิ่งเดินมาจากบ้านพักมาขอกุญแจไงล่ะ" (ประชดเบาไปหน่อย ตอนนั้นสมองมันตื้อ เหอๆ)
คืนนั้น เราทนไม่ไหว อยากร้องไห้... เพื่อนอีกคนในกลุ่มเราก็เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยอะไรมาก
เรากลัวว่าถ้าเราเล่าไป เขาจะมองเราเป็นพวกขี้น้อยใจ คิดมากคิดมั่วซั่วรึเปล่า?
สุดท้ายเราต้องออกมานอกห้องพัก แล้วโทรหาพ่อ
ตอนนั้นเป็นช่วงเที่ยงคืนได้ ไม่มีใครรับสายของเราเลย เราร้องไห้ออกมาเลยที่รู้ว่าตัวเองไม่เหลือใครแล้ว
แต่สุดท้าย ตอนเราโทรไปซ้ำๆหลายครั้ง พ่อก็มารับสายเรา
ตอนนั้นเราอธิบายคำพูดไม่ถูกเลย... แต่ก็ไม่กล้าที่จะเล่าอะไรให้ฟัง
หลังจากนั้นตั้งแต่เปิดเทอม เราพยายามทำตัวสงบเสงี่ยม ไม่คิด ไม่วอกแวก ตัวชั้น ให้ความสำคัญแค่ตัวเองก็พอแล้ว
และก็เป็นเรื่องดีที่เปิดเทอมมาไม่กี่วันนี้ยังไม่มีเรื่องอะไรมาก
แต่วันนี้ก็มีเรื่องให้เราต้องมาบ่นในบล็อกอีกจนได้
เราจะพยายามทำตัวให้ชินแล้วนะ พอคิดว่าต้องใช้เวลาไปอีกเกือบ2ปี ชีวิตก็ดูทรมานขึ้นมาทันตาเห็น...
พอจบม.6ก็จะได้เลิกๆกันไปซักที คุยกันทางFBก็พอ... "เหนื่อย" :')
ถ้าจะให้เล่าเรื่องแย่กในช่วงเวลาม.4 คงมีมากจนต้องเล่าอีกซัก3เอนทรี่ถึงจะจบ
น่าน้อยใจว่ะ
เราคงเลื่อนระดับสมาชิกยังไม่ถึงขั้น เลยไม่มีสิทธิเท่า
แปะสถานะบนFBที่เราชอบข้อความนึงมาก คิดเองชอบเอง 55+
"เคยคิดว่าเรารู้จักกันดี เคยคิดว่าช่วงเวลาหลายปีน่าจะมีความหมาย
แต่ไม่เลย เธออาจจะรู้จักฉัน แต่ฉันไม่รู้จักเธอซักนิดเดียว ตลกดีเนอะ 555+"
เออ ตลกดี 55555+
พอแระ ยิ่งบ่นยิ่งเพ้อ...